Een plattelandsreporter als recensist van grotestads muziek. Dat kan natuurlijk nooit goed gaan. Zeker wanneer betrokkene niet echt een liefhebber blijkt van het genre, en vergeten lijkt zijn huiswerk goed te doen.
Die gedachte bekroop me toen ik in de Zeeuwse editie van 3voor12 een verslagje las van Joris van Moort. Zo te zien een verdienstelijk fotograaf, vooral ook gespitst op vrouwelijke bassisten. Maar schrijven over pop of rockmuziek zou hij – naar onze bescheiden mening – maar beter kunnen overlaten aan vakbroeders die beter in de professie zijn geschoold. De lezer van dit stukje oordele zelf.
De strakke, onderkoeld gebrachte grotestads muziek van Nederlands nieuwste indie revelatie Lewsberg, afgelopen vrijdag op het Vlissings Podium De Piek, bezorgde menig liefhebber een memorabel avondje, gezien de respons in de zaal en latere getuigenissen in de sociale media. De Rotterdamse band, die vrijwel nooit een toegift geeft, deed dat deze keer wel. Helaas geen avondje naar de smaak van de wereldwijze 3voor12 reporter.
Van Lewsberg kan je zeggen dat de band grotestads muziek maakt. De viermansformatie, opvallend voortdenderd in het spoor van New Yorks Velvet Underground, vindt inspiratie in de teksten van Rotterdamse schrijvers en dichters uit nog niet zo lang vervlogen tijden. Eenlingen vaak die, afzijdig van het alledaagse leven, tot rake observaties kwamen, en deze nuchter en afgemeten vastlegden in existentiëel-melancholieke teksten, niet zonder enige onderhuidse ironie.
Dergelijk literair erfgoed is aan Lewsberg welbesteed. De band verwerkt de teksten in artistiek muzikale concepten die zich kenmerken door een strak, vet bonkend ritme dat scherp contrasteert met de vloeiend en zorgvuldig vormgegeven melodie. Daar overheen schuurt bij tijd en wijle, voor korte of langere duur, een verbeten uit de voegen barstende gitaar.
In een dergelijk broeierig spanningsveld past uiteraard niet de uitgelaten pose die we kennen van artiesten als de Toppers of de gangmakers van een drank- of bierfestijn. En daar past al helemaal niet bij dat je als band uitbundig probeert de feestnummers in de zaal op je hand te krijgen. Als podium houd je daar ook rekening mee. Je kan het niet iedereen naar de zin maken wanneer je programmeert met de vinger aan de pols van de actualiteit.
Maar als polderpop reporter van 3voor12 – te beroerd om je lezers van context te voorzien – heb je daar natuurlijk totaal geen boodschap aan. Dan volsta je vanuit vermeende hoogte gemakzuchtig met de volgende zinnen:
,,De Rotterdamse postpunk band Lewsberg wordt de opvolger genoemd van The Velvet Underground en Joy Division. Erg voorbarig is het wel. Muzikaal is het aardig in orde, al kleuren ze netjes binnen de lijntjes. De bandleden staan erbij als zoutzakken, kijken alsof de wereld vergaat zonder een straaltje emotie te tonen, en een onderonsje met het publiek kan er nauwelijks vanaf. De zanger vertelt zijn teksten op een dusdanig traag tempo, dat je ruim de tijd hebt om je biertje leeg te drinken en een nieuwe te halen, voordat de zanger toe is aan het volgende refrein. Tegen het einde schrikt de gitarist wakker en jengelt er nog een niet onverdienstelijke solo uit.´´
Eenmaal de bierglazen leeggedronken – richt je het vizier dan ook nog even op het voorprogramma. En daarover schrijf je dan als volgt:
,,Voordat Lewsberg van start gaat, mag het Zeeuwse The Slavez het in grote getale aanwezige publiek opwarmen. Een rockbandje van-alles-wat. Soms neigt het naar Pink Floyd, later duikt het weer in de richting van David Bowie. Onvoorspelbaar en voor ieder wat wils. De drummer heeft meer in huis dan de overige bandleden, maar ze staan allemaal met een glimlach van oor tot oor te spelen.“
Waarop de drummer van The Slavez – na dit voorbeeldig staaltje van hoogstaande muziekjournalistiek – zijn transferwaarde ineens een stuk verhoogd weet, en via de sociale media laat weten meteen om opslag te hebben gevraagd. De sologitarist daarentegen laat al even ironisch weten dat de band hem op staande voet heeft ontslagen, en wel omdat hij tijdens het concert veelvuldig is gefotografeerd, maar nergens met een glimlach op zijn gezicht, laat staan van oor tot oor.
3voor12 Zeeland rapporteert opvallend vaak over rijk gesubsidieerde muziekpodia, concerten en wedstrijdjes voor beginnende popmuzikanten. Alwaar, zoals inderdaad ook wel in De Piek, ´voor ieder wat wils´ op het podium wordt gezet. Zou men in Zeeland bereid zijn ook subsidie uit te trekken voor een jaarlijks uit te reiken Grote Prijs voor de Beste Popjournalistiek, dan nomineren we genoemde Slavez-gitarist maar alvast voor een dergelijk huldebetoon.
En wel omdat hij slechts één zin nodig had om de kern te raken van het journalistiek wapengekletter waar dit stukje onderdeel van mag zijn:
,,Onderkoelde grotestads muziek versus psychedelische plattelandsrock!“
Wij antwoorden daar op: Dat schreeuwt om meer…
Klik hier voor de muziek van Lewsberg ten tijde van het optreden in De Piek: https://www.youtube.com/watch?v=QwojUJCDcbM
Klik hier voor een short cuts video impressie van Lewsberg in De Piek
