Onder de almaar vervlakkende mainstream woelt een muzikale onderstroom die vitaal aan het alledaagse leven knaagt. Het is muziek die je zo gauw niet op de radio hoort, maar ondergronds springlevend is. Veel van die muziek ademt de sfeer van een mystieke mis in een verlaten kathedraal, rauw menselijk en tegelijk ook verheven.
Ik laat dat horen tijdens Black Sun: een experimenteel evenement op vrijdag 17 juli 2026 bij een bunker achterin het Ecodorp in het Noordhollandse Bergen.
9 uur lang draait ik daar ik daar dan de undergoundmuziek van NU, muziek die veelal de taal en de esthetiek gebruikt van religie en rituelen, maar dat ontdoet van dogma’s. Deze hedendaagse underground muziek laat zich niet onder één noemer laat vangen. De sfeer is sacraal én rauw menselijk tegelijk, ritualistisch, onthechtend en helend.
Deze muziek loopt niet weg voor spanning of verdriet, maar omarmd de duistere kanten van het leven om een manier die trauma’s doet wijken voor een zuiverende catharsis. Het verklankt een spanning die zowel dreigend als bevrijdend is. Dit is muziek die de afgrond opzoekt — niet om te shockeren, maar om verlossing te laten resoneren en schoonbheid te zoeken in verval. Het is muziek die de esthetiek van de loutering viert
Hoewel de sleutelfiguren binnen deze stroming de vrouwelijke oerkracht van de cultuur belichamen, delen ze hun muzikale DNA met visionairs over een breed spectrum binnen de underground. Van industriële koortsdromen en filmische melancholie tot restauratieve ambient, allemaal navigeren deze geluidskunstenaars door een landschap van muzikale drones – vertragende, diepe grondtonen, omwoeld door opspattende emoties. Waar mannelijke vocalen in dit zware genre vaak fungeren als instrument van externe agressie, getuigen de vocalen hier van een zuiverende diep geaarde benadering. Ze komen rechtstreeks uit de ziel, overstemmen niet, maar snijden bezwerend door een massieve muur van geluid.
Tij Dingen, berichten uit de onderstroom van maatschappij en cultuur 