,,Alleen Pink Floyd heeft met zijn voortreffelijke licht- en popshow deze zielige vertoning gered”, zo beëindigde de PZC bijna een halve eeuw terug (om precies te zijn op 4 juni 1968) het verslag over een legendarisch evenement in het Vlissings Concertgebouw, een etablissement dat heden ten dage als Arsenaaltheater door het leven gaat. Legendarisch, omdat je er tot op de dag van vandaag in de stad nog levendig over hoort vertellen.
Iedereen moet er destijds zo’n beetje bij zijn geweest. Maar ook iedereen vertelt over die gedenkwaardige gebeurtenis verhalen die elkaar opvallend tegenspreken. Zelfs verkeert menigeen (zelfs huidige PZC-reporters) ten onrechte in de veronderstelling dat het concert plaats vond in De Piek. Merkwaardig want dat podium – alhoewel ook legendarisch – bestond destijds nog niet eens.
Nu heb ik zelf in deze geen recht van spreken. Ik wist destijds, opgroeiend in een Brabants dorp, alleen waar Vlissingen lag omdat we daar eens met de supportersbus van mijn Nederlands Hervormde voetbalclub Good Luck om het standbeeld van Michiel de Ruyter zijn heengereden. Als onderdeel van een trip naar Arnemuiden, alwaar jaarlijks een uitwedstrijd plaatsvond die altijd beloofde te eindigen met een stevige vechtpartij, hetgeen ook wel eens gebeurde.
Bovendien, mijn bemoeienis met beatmuziek bleef destijds nog beperkt tot de rol van toehoorder bij dichter bij mijn bed geboren idolen als Cuby & The Blizzards, CCC Incorporated, The Outsiders en Johnny Lion and The Jumping Jewels, althans wanneer die optraden binnen een afstand die met mijn Puch te berijden was.
Maar wat betreft ‘Pink Floyd in Vlissingen’ beschik ik wel over primaire bronnen. En die leren dat de legendevorming enigszins is vertroebeld doordat menigeen ( al dan niet echt beleefde ervaringen ) nogal losjes door elkaar husselt. In dat jaar 1968 trad Pink Floyd namelijk twee keer in het Vlissingse op. Een wetenschap die kennelijk wat is vervaagd.
Het PZC verslag behandelt het tweede optreden. En dat was geen gemakkelijke aangelegenheid. De honderden jongelui die ieder zes guldens hadden neergeteld voor een toegangskaartje van een rijksdaalder, zaten zo’n tweeënhalf uur ‘haast onwaarschijnlijk kalm en stil te wachten op de eerste popgroep’. ,,Al die tijd waren de jongens en meisjes uitsluitend vergast op platen waarvan de weergave en de kwaliteit afschuwelijk waren”, meldde de PZC-reporter.
En toen die eerste popgroep ( de roemruchte lokale formatie Dragonfly ) eindelijk op het podium stond, moest dat optreden worden beëindigd nog voordat het eerste nummer goed en wel was ingezet. Kwestie van mechanische pech, zo heet het in de annalen. Maar oké, toen het middernachtelijke uur al bijna had geslagen, stond daar dan toch maar Pink Floyd.
Niet dat die band destijds al heel veel naam had. Maar in Vlissingen wisten ze wat ze ervan konden verwachten. Want de obscure band stond daar al eerder op de planken, en wel een kleine vier maanden daarvoor, op zaterdag 17 februari. Pink Floyd trakteerde toen jeugdig Vlissingen, dat was uitgelopen voor een optreden van Dragonfly, op ‘een verpletterende geluidsexplosie die nog ergens deed denken aan elektronische muziek’.
Ik las dat destijds op mijn zolderkamertje te Raamsdonkdorp in het tijdschrift Hitweek. Een bezoeker uit het Middelburgse deed daarin verslag. ,,Met doordringende muziek en licht maakten zij hun optreden tot een fascinerend iets”, meldde hij enthousiast. Maar het was wel even wennen destijds, daar in dat Vlissings Concertgebouw. Daarvan getuigt zijn slotzin: ,,Toch kon niet iedereen de voorstelling tot het einde bijwonen. Velen moesten op de gang weer bijkomen.”
Pink Floyd? In Vlissingen zwoer men destijds bij Dragonfly. Spreek in Vlissingen luttele minuten over de muziekscene in de sixties, en men slaat je om de oren met verhalen over die legendarische Walcherse band, optredend met beschilderde gezichten, en door Vlissinger Hans Verhagen in het magische centrum Amsterdam geïntroduceerd. De band ontleent zijn roem sindsdien vooral ook aan de dingen die niet gebeurden. Een optreden op Europa’s eerste popfestival in Rome ging uiteindelijk niet door. Wel maakte de band furore in een aflevering van het roemruchte televisieprogramma Hoepla, maar die ging verloren zonder ooit uitgezonden te zijn geweest. Hits bleven uit. Maar de band ontbreekt in geen enkel serieus naslagwerk of compilatie inzake de Nederbeat.
Legendarischer dan Dragonfly zelf is dat concert in het Vlissings Concertgebouw, deze maand een halve eeuw terug, waar een optreden van de band er voor verantwoordelijk was dat ook de andere attractie – een optreden van de vrijwel onbekende band Pink Floyd – flink wat publiek trok.
Dat alles kwam onlangs – op zaterdagavond 17 februari 2018 – weer samen, toen in datzelfde Concertgebouw, inmiddels verbouwd tot Arsenaaltheater, een theatraal evenement plaatsvond: ‘Vijftig jaar Pink Floyd in Nederland’, bezorgd door de The Use of Ashes, voorheen Mekanik Kommando. Met in het voorprogramma – hoe kan het anders – het muziekgezelschap Dragonfly.
Vlissingen Arsenaaltheater. Zaterdagavond 17 februari 2018 Aanvang 20 uur. ‘Vijftig jaar Pink Floyd in Nederland’ een theatrale herinnering, bezorgd door de The Use of Ashes. Met in het voorprogramma Dragonfly.
Pink Floyd in Vlissingen 1968. foto: Jan Simonse
